Leraar en leerling van elkaar

Het is alweer enige jaren geleden dat wij Sietse 3 dagen in de week en voor een bepaalde periode zelfs vijf dagen,overdag in huis hadden. Hij was destijds een jongen van 9 jaar die zware gedragsproblemen had. Hij vertoonde een sterk autistisch gedrag en had de stempel ODD gekregen. Hij was van school geschorst omdat hij andere kinderen naar de keel vloog en de docenten niet meer voor de veiligheid van de andere leerlingen konden instaan. De reguliere opvangmogelijkheden zagen geen oplossing voor deze jongen. Gedacht werd nog aan een antroposofische zorginstelling in Zeist, maar ook daar konden ze hem geen een op een begeleiding geven.

‘Toevallig’ kwamen wij in contact met zijn thuisbegeleidster die tegen een overspannenheid aan zat en onze hulp inriep. Sietses ouders waren gescheiden en hij leefde bij zijn vader in een klein donker huisje in het noorden van Friesland. Al snel besloten we om Sietse overdag mee te nemen naar ‘Het kleine Paradijs’ om hem meer ruimte en natuur te kunnen bieden. Sietse was werkelijk een lopende bom. Hij begon dan enorm te schreeuwen, te smijten met alles wat hem voor z’n voeten kwam en dusdanig te gillen dat het je door merg en been ging. Sietse was een dikke jongen die qua opvoeding weinig had meegekregen aan manieren. (oordeel) Zo was het voor hem heel gewoon om tijdens het eten in zijn z’n neus te peuteren, te boeren of scheten te laten.

In wezen was het een enorm angstige jongen die als verdedigingsmechanisme geweld als de enige oplossing zag. De hele dag door konden we oefenen om door zijn gedrag heen te leren kijken. Ik kan me nog levendig herinneren dat dit een hele kluif was. Ik mediteerde veel in die periode en vroeg om hulp voor een andere waarneming dan die mijn zintuigen mij wilde doen laten geloven. Ik zag namelijk een dikke, lompe, slecht geklede, ongemanierde en verbaal en fysiek agressieve jongen. Wanneer ik boodschappen deed was ik wel eens bang dat andere mensen dachten dat het een zoon van mij was. Voor deze gevoelens schaamde ik mij en realiseerde ik me dat ik nog wel wat te leren had om onvoorwaardelijk liefdevol te kunnen zijn.

Soms, tijdens het voorlezen van verhaaltjes of het masseren van zijn voeten, kwam hij heel  éven uit zijn autistische gedrag en hadden we even een paar minuten gewoon contact. Dit waren voor mij magische/wonderlijke momenten, kleine cadeautjes, waardoor ik het ook vol kon houden. Op een dag zaten we weer samen aan tafel en hij liet weer een van zijn scheten en boeren. Ik had het even zo gehad met hem dat ik uitviel en zei: ”Wil je daar nou eindelijk eens mee ophouden”! Even was het een tijdje stil en vervolgens keek hij mij doordringend aan en zei:” Jij wilt mij veranderen hè en dat is niet wat ik wil”.

Direct voelde ik dat hij gelijk had, ik wilde van hem een fatsoenlijke jongen maken met goede manieren e.d. Ik realiseerde me dat dit niet de liefde was waar hij zo’n enorme behoefte aan had. Ik gaf hem dan ook een nieuwe boodschap n.l. dat zijn boeren en scheten mijn eetlust bedierven en dat ik het heel fijn zou vinden als hij dat in het vervolg op de gang zou willen doen. We aten rustig verder en lieten we het voorval rusten. De volgende dag tijdens het eten zegt Sietse:”Ik ga even naar de gang hoor Jacq.”. Wat ga je doen jongen, vroeg ik hem? Ik ga even een scheet laten. Ik moest lachen en bedankte hem.

Ik heb van dit voorval zoveel geleerd! Hij heeft mij héél duidelijk aan kunnen geven wat onvoorwaardelijke liefde wérkelijk inhoudt. Ik zou er een boek over kunnen schrijven wat we met deze jongen hebben meegemaakt. Prachtige, ontroerende momenten en situaties waarin we enorm met elkaar gelachen en gehuild hebben. Ook waren er situaties waarin hij ons tot het uiterste kon drijven.

Op een hele onverwachtse en onbevredigende manier hebben we na 2 ½ jaar afscheid moeten nemen van hem, doordat er vanuit het reguliere circuit aan alle kanten aan hem getrokken werd. Wat een miscommunicaties in dat hele traject van hulpverleners die nog een vinger in de pap wilden hebben. Vergadering na vergadering met zo’n 10-12 ‘deskundigen’ om de tafel hebben we meegemaakt. Protocollen moesten we schrijven over onze plan van aanpak. Oh, die zo gewenste protocollen kwamen er, al was het alleen maar als aanvulling voor zijn toch al enorme dikke status. In de praktijk oefende we gewoon verder in het geven van onvoorwaardelijke liefde, daar kwam geen protocol maar een open hart bij kijken. Het was een hele intense en tegelijkertijd waardevolle en leerzame periode uit ons leven.

Nog niet zolang geleden hebben we hem weer eens opgezocht, hij is nu 16 jaar en woont op een gesloten afdeling in een centrum voor zware gedragsprobleem jongeren. De ontmoeting was een feest! Hij wist zich alle bijzondere gedeelde momenten met ons nog te herinneringen, tot in detail! Hij vertelde ons zo gemist te hebben. De nare of moeilijke momenten werden niet genoemd, die had hij kennelijk ge-delete. We hebben samen weer gelachen en gedeeld en bij het afscheid zei hij:” Jullie vergeten nog iets heel belangrijks wat we altijd deden, onze groeps-hug”. Ontroering en kippenvel moment. We waren leraar en leerling van elkaar!

Link : Weekendbegeleiding kinderen: http://www.hetkleineparadijs.nl/kinderen/weekendbegeleiding/

4 reacties:

  1. Wat een prachtig verhaal! Ik denk dat een open hart eigenlijk welkom zou zijn op alle vlakken in onze maatschappij. Niet alleen als hulpverlener maar ook als leerkracht, als dokter, als verzorgende,…als mens. Jij hebt me via je tekst wat geleerd wat ijn leven beslist rijker zal maken. Enorm bedankt. xx

  2. Hebben al die hulpverleners dit gelezen? Want waar zit het hart toch?
    Het gaat nog steeds mis met al die miscommunicaties, tenenkrommende praktijken. Onvoorstelbaar.

    Ontzettend knap dat jullie dit toen opgepakt hebben. Mijn petje af.

    • Hallo Grietje,
      Dank voor je reactie.
      Ja, er gaat helaas nog wel eens wat mis in de hulpverlening.
      Maar ook weer dankbaar werk om daarin dan toch iets te mogen betekenen voor een kind.
      groet Jacqueline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.